İBB idaresi AK Parti’deyken Büyükada iskelesinin üst katı, oldukça ayrıcalıklı bir fiyattan TÜGVA’ya kiralanmış.
İmamoğlu idaresi, mukavele ihlali gerekçesiyle çıkarmak isteyince TÜGVA, tahliye durdurma talebiyle yargıya gitmiş, reddedilmiş.
Ama polis, İBB zabıtasının karşısına dikilerek tahliyeyi engellemiş.
O ortada İBB’den misal öbür imtiyazlı kiralamalar da yapıldığı anlaşılmış. Büyükada iskelesi meğerse tek örnek değilmiş.
Hatta TÜGVA yöneticilerinin belediyeden mş filan aldığı ortaya çıkmış.
İşte bunun üzerine İmamoğlu şöyle dedi:
“Düşünebiliyor musunuz; 16 milyonluk bir kentte 1 milyon 200 bin üniversite gencinin olduğu bir kentte, İBB’nin yurt yatak sayısı sıfırdı. Bunun sebebi ne? İşte o bahsettiğiniz isimde olan vakıflara ve derneklere imkan sağlanıyordu. Artık bu türlü bir kapısı yok İBB’nin. Büyükşehir Belediyesi’nin kendi yurtları var, açmaya devam edecek.”
Peşinden de şunu ekledi:
“Birilerinin aile yahut akraba vakıflarını değil, kurumlarımızı güçlendireceğiz. İBB’yi güçlendireceğiz.”
Yanıt, Bilal Erdoğan’dan geldi. Ne dese beğenirsiniz:
“TÜGVA ile uğraşıyorlar, neden biliyor musunuz?…Kıskanıyorlar değil mi? O vakit daha da başarılı olun. Onlar da kıskançlıktan çatlasın.”
Kıskançlık tipleri üzerine eğlenceli bir kitap okumuştum. İsmi “Edebiyatta Sanatta ve Tanınan Kültürde Kıskançlık”. Peter Toohey’in mükemmel işlerinden biri.
Her kıskançlığı anlatıyordu. Aşk, edebiyat, meslek, para, güç kıskançlığı vesair.
Hemingway’in, 1920’lerde Paris’te Dingo Bar’da birlikte takılmakla övündüğü Fitzgerald hakkında sonradan yazdıklarını alın. Muharrir arkadaşını hayranlıkla över üzere yaparken zalimce aşağılıyordu. Bel altı vurarak erkekliğiyle dahi baş buluyordu.
Meslek kıskançlığı da hakeza. Pençesine düşeni üzücü bozuyor. İhtiras krizleri geçirterek nasıl saldırganlaştırdığını, maruz kalanlar bilir.
Sizden uzak olsun, para kıskançlığını iddia edersiniz, en budalaca olanıdır. Lakin gösteriş merakınız yoksa, kem gözlerin hışmından korkmanız da gerekmez.
Güç kıskançlığından korunmak ise o kadar kolay değil. En şergillerinden biridir, belalar mübareğinin şerrinden emin olmak zordur. Paylaşmaya yanaşmaz, teslimiyet bekler, mutlak iktidar ister. Denetlenmekten, ortakçılıktan hazzetmez. Demokrasiyle bir ortada yaşayamayacak kadar çekememezlikten mustariptir.
Kitap, bu hastalıklı hallerin hepsini işliyordu.
Lakin, AK Parti’nin üstüne titrediği iyi huylu ‘demokratik siyaset kıskançlığı’ndan hiç haber vermiyordu.
Davutoğlu’nu, parti içi hizip oyunlarıyla Genel Başkanlık ve Başbakanlıktan düşüren operasyondan sonra yazmıştım.
Bu kıskançlık çeşidi, öbürleri üzere marazi değildi, arıziydi, çıkarlar gerektirdiğinde tedavisiz geçiverebiliyordu.
Gerçekten pelikan kuşu misali kanatlanıp göçtü AK Parti’den. Kendi belediye liderlerini istifaya zorlarken, HDP’lilerin yerine kayyum atarken, CHP’li liderleri hizmet yarışına sokmazken demokratik siyaset kıskançlığından kriz geçirmiyor artık.
Antidemokratik müdahalelere, siyaseti mühendislik projeleriyle dizayn teşebbüslerine, vesayetçi dayatmayalara alerjinin tetiklediği o nöbetleri atlattı AK Parti. Artık rahat. Oburlarının da atlatmasına yardımcı olmak için, kendini kıskançlıkla uğraşa bile adadı.
Güçlü Türkiye’nin şahlanışlarını çekemeyen Hans’la George’u tedaviye uğraşan AK Parti ailesi, hasedinden krize giren İmamoğlu’nun mu yardımına koşmayacaktı!
“Birilerinin aile yahut akraba vakıflarını değil kurumlarımızı, İBB’yi güçlendireceğiz” kelamlarından teşhisi kondu çok şükür. İBB Lideri, kıskançlık hastalığına yakalanmış. Neyse ki hiçbir yardım esirgenmeyecektir, İstanbullular müsterih olabilir.
Karar